Belasting · Internationaal
Bijna elk emigratieplan leunt op een document dat niemand leest: het belastingverdrag tussen Nederland en je nieuwe woonland. Het bepaalt wie er mag heffen over je inkomen, je pensioen en je vermogen, en wat er gebeurt als beide landen je claimen.
Hieronder wat een verdrag precies regelt, wat er verandert als er geen verdrag is, en waarom de conserverende aanslag los van elk verdrag blijft staan.
Nederland heeft met ruim negentig landen een belastingverdrag. De kern is verdeling: per soort inkomen, loon, winst, dividend, pensioen, vastgoed, wijst het verdrag aan welk land mag heffen en hoe het andere land dubbele belasting voorkomt. Zonder die verdeling zouden beide landen gewoon allebei kunnen heffen.
Het tweede werk van een verdrag is scheidsrechter spelen bij een dubbele woonplaats. Vindt Nederland dat je hier woont en je nieuwe land dat je daar woont, dan beslist de tiebreaker: eerst waar je een duurzaam tehuis hebt, dan waar het middelpunt van je levensbelangen ligt, dan waar je gewoonlijk verblijft. Precies de toets waar je hele vertrekdossier voor is gebouwd.
Ontbreekt een verdrag, dan valt de scheidsrechter weg. Nederland voorkomt dubbele belasting dan alleen eenzijdig, via een eigen besluit, en het andere land doet wat het zelf wil. Bronheffingen worden niet verlaagd, een dubbele woonplaats wordt niet beslecht, en overlegprocedures ontbreken.
Wat dat praktisch betekent:
Een land zonder verdrag kan nog steeds een prima bestemming zijn. Je moet alleen weten dat het vangnet ontbreekt, en je dossier en je inkomensstromen daarop inrichten.
Wil je weten of een exit bij jouw situatie past? De gratis Exit-scan geeft in acht vragen en twee minuten een eerste indicatie.
Doe de gratis Exit-scan →De conserverende aanslag staat los van het verdrag: die belast de waardegroei van je aandelen tot je vertrekdatum, opgebouwd toen Nederland nog gewoon je woonland was. Nieuwere verdragen, zoals dat met Cyprus, bevestigen dat recht zelfs met zoveel woorden. Verhuizen naar een verdragsland gomt die claim dus niet uit.
Ook je woonplaats zelf regelt een verdrag niet. De tiebreaker beslecht een conflict, maar voorkomt het niet: of Nederland je überhaupt als inwoner blijft zien, hangt af van je eigen leven en je eigen dossier. Het verdrag is de vangrail; je rijgedrag blijft van jou.
En verdragen verschillen onderling fors, vooral op pensioen en op aanmerkelijk belang. Oudere verdragen laten pensioen vaak aan het woonland, nieuwere trekken de heffing naar Nederland; sommige geven Nederland vijf jaar naheffingsrecht op aandelenwinst, andere sluiten aan bij de conserverende systematiek. Het verdragsjaar van jouw bestemming is dus zelf een feit om te checken.
Lees vóór de landenkeuze drie artikelen van het verdrag van je kandidaat-bestemming: woonplaats, dividend en pensioen. Die drie bepalen samen het grootste deel van wat je na vertrek netto overhoudt uit Nederland.
Leg daarnaast vast hoe je nieuwe land naar jouw regime kijkt. Bijzondere regimes zoals een remittance-basis of een forfait kunnen je verdragsbescherming beperken; Malta en Zwitserland zijn daar de bekende voorbeelden van, elk op hun eigen manier.
En bouw je dossier alsof er geen verdrag is. Wie de woonplaatstoets op eigen kracht wint, heeft de tiebreaker nooit nodig; wie erop leunt, heeft al een probleem.
Iedereen die een bestemming kiest, en zeker wie twijfelt tussen een verdragsland en een land daarbuiten, of wie inkomen uit Nederland houdt na vertrek: dividend, pensioen, huur. Het verdrag bepaalt dan mee wat je netto overhoudt.
Zo werken wij het: het verdrag van je bestemming zit standaard in het Exit-consult, naast je woonplaats en je structuur. Eén plan, in de juiste volgorde.
Bestemming kiezen met het verdrag erbij?
Begin met de gratis Exit-scan voor een eerste indicatie, of boek direct het Exit-consult: een sessie met een ervaren Nederlandse fiscalist over jouw bestemming, het verdrag en de juiste volgorde.
Boek het Exit-consult